Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2015

Των Φώτων


(8-10-1962)
Χτες βράδυ άκουγα χτύπους μέσα μου. Χτύπους ζωντανού πλάσματος. Είχα την εντύπωση πως κάτι ήταν κοντά σε μια πόρτα, έτοιμο να βγει, και την εντύπωση πως εγώ ο ίδιος ήμουν μπροστά σε μια πόρτα που θα άνοιγε. Η λέξη φως επανέρχονταν στο μυαλό μου, ή καλλίτερα, το φως επανέρχονταν μέσα μου, σαν αίσθηση που αναγκαστικά έπειτα γίνονταν λέξη.
Φως: η κορυφαία του χορού των λέξεων της ψυχής μου, που ζητούσε να συνδεθεί με τις άλλες λέξεις.
Κάθισα αρκετή ώρα στο πάρκο, μόνος, χωρίς να νιώθω την ψύχρα, προσηλωμένος σ' αυτό που γίνονταν μέσα μου. Οι φυλλωσιές των δέντρων κρέμονταν πάνω μου, η νύχτα ήταν προχωρημένη. Σηκώθηκα όρθιος. Ένοιωθα ελαφρύς κι ένοιωθα την ψυχή μου να 'χει ανυψωθεί μέσα μου. Οι κινήσεις της μου θύμιζαν τις κινήσεις του ευλύγιστου γερακιού πάνω από τον Ταΰγετο.
Μια νύχτα ακόμη, μια μέρα ακόμη, θέλεις να σου εμπιστευτώ κάτι; Μου φαίνεται πως οι νύχτες μου και οι μέρες μου δεν κόβονται από το χρόνο μου.

(Απόσπασμα από το βιβλίο "Ενώπιος ενωπίω", εκδ. Τρία φύλλα, 1991)


Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2015

Καλή χρονιά!


Καλή χρονιά σε όλους μας! 
Και ιδιαίτερα στους Πανωσουδενιώτες "της διασποράς" μια ευχή ακόμα: "Καλή αντάμωση!"
Πρωινό της Πρωτοχρονιάς, πολλά αυτοκίνητα σταθμευμένα πέριξ του δρόμου, ελάχιστοι άνθρωποι... (Μείον 4 έδειχνε η σκάλα του Κέλσιου...)
Το σκηνικό άθικτο: Ο πλάτανος, το καμπαναριό, στο βάθος η Αραβνά κι ο Λάκκος.
Κι ένας καλός χωριανός, ο Γιάννης Λαμπρίδης, αγναντεύει τον Κάμπο και την Γκορίλα.